|
Een modern sprookje over de geboorte van een groep bijzondere Noordse Traditie-figuren.
© Hella 1999
Er was eens een Blauwkapje. Ze had blauw altijd al een erg mooie kleur gevonden maar toch heette ze toen nog geen Blauwkapje. Dat kwam pas later. Toen die blauwe Eenoog een oogje op haar had laten vallen
en Roodlokje door het schrijven van maffe sprookjes wat orde in de chaos probeerde te scheppen.
Blauwkapje dus. En daar kwam Roodlokje bij. En de Jolige Jager. En de Wolf. Laten we gemakshalve (en waarschijnlijk ook wel naar alle waarheid) maar zeggen dat een eenogige meneer met riant uitzicht vanaf
zijn zetel in Asgard, bezig was gebruik te maken van wat connecties zo hier en daar en dat dat zo zijn gevolgen heeft tot op de dag van vandaag.
Om een lang verhaal kort te maken: de ellende barstte in alle hevigheid los in een zonnige maand in 1995 toen Blauwkapje, Roodlokje, de Jolige Jager en de Wolf samen met Oranjemanteltje en Hans en Grietje
Midzomer gingen vieren. In dat ritueel werd Nehelennia's Sibbe geboren. Het werd een drukke zomer. Blauwkapje, Roodlokje, de Jolige Jager en de Wolf zagen elkaar erg vaak, ondernamen erg veel dingen en
werden helemaal gek van elkaar.
Ze hadden elkaar wel aan kunnen vliegen en een paar keer waren ze bijna hard weggerend en wilden ze helemaal niks meer met elkaar te maken hebben, maar hoe vervelend toch dat er ergens op de een of andere
manier een band zat die sterker was dan al het andere. En zo bleef Nehelennia's Sibbe bij elkaar. Het was zelfs zo dat enkele kennissen en vrienden graag mee wilden doen. Met Blauwkapje, Roodlokje, de
Jolige Jager en de Wolf? Bijna onmogelijk, maar toch meenden ze het echt. En dus groeide Nehelennia's Sibbe.
Na enige tijd kwam er een groot en vrolijk verjaardagsfeest van enkele sibbelingen. Als gevolg van een brede loketistische inslag werd de aankleding daarvoor gezocht bij een feestwinkel. Slingers,
confetti, feesthoedjes, toeters, clownsneuzen. Als toegift kregen ze er gratis een doos met aanverwante artikelen bij. Toen ze die doos thuis openmaakten bleek het echt een verrassingspakket te zijn met
aanverwante artikelen waar ze duidelijk niet om gevraagd hadden. Maar ja, wie weet wat je zou krijgen als je terugging om te ruilen. En zomaar teruggeven zou vast niet gaan want het was zo klaar als een
klontje dat de man van de feestwinkel maar wat blij was dat hij er vanaf was. En ach, het was misschien even wennen, maar het was toch eigenlijk ook best wel gezellig met nog wat mensen er omheen. En
iedereen was bovendien wel weer ergens anders goed in dus dat was reuzehandig. Vooral als ze daar zelf nog helemaal niet zo in geloofden. En zo bestaat Nehelennia's Sibbe al met al nu al weer vier jaar.
Maar wat is vier jaar binnen de Noordse Traditie? Een mensenleven? Een eeuwigheid? We hebben met elkaar en met de goden leren leven en we weten al bijna niet anders meer en we zouden (meestal) ook niet
eens anders meer willen.
Uit deze groep mensen, Nehelennia's Sibbe en aanverwanten, is in nauwe samenwerking met de Skipholt Sibbe het netwerk Het Rad ontstaan.
|
